Road to Rotterdam #3 – Een streep door 5 april

Tsja. Wat schrijf je eigenlijk op, als je doel niet meer je doel is, en je zeker weet dat dat voorlopig ook even geen doel kan zijn? Een paar uur nadat ik dit schreef werd er een nieuwe datum bekend gemaakt; 25 oktober gaan we ervoor! Ik trainde tot anderhalve week geleden gestaag door. Ik liep wat verder, er werd een wedstrijdje afgelast, maar daar kon ik omheen trainen en eigenlijk ging mijn hele voorbereiding vrij voorspoedig. Tot dat.. Nou ja, ik ga het niet benoemen ook, want het internet staat er vol mee. Omdenken en doorgaan, dus!

De eerste 30!

Ik had natuurlijk al verteld dat ik lange, echt lange vond ik zelf, duurlopen zou gaan doen. Mijn eerste 30km zou plaatsvinden tijdens de Groet uit Schoorl run, op 9 februari. Dat weekend werd er echter noodtoestand afgekondigd vanwege storm Ciara en ik zat met mezelf in dubio. Als het al door zou gaan – wat ze probeerden vol te houden tot de ochtend zelf – zou het dan veilig zijn om te gaan lopen? Vrijdagavond maakte ik de beslissing, ik zou niet naar Schoorl gaan. De dag erna was er een Road to Rotterdam trainingsloop bij AC Waterland, door natuurgebied ’t Twiske. Die zou 25km zijn, en ik besloot me daarbij aan te sluiten.

De dag erna ging ik vol goede moed op pad. Het was droog, zonnetje scheen, en de wind viel echt nog heel erg mee. Ik had gekozen voor de 5:45/km groep, wat ik in principe met al mijn trainingen makkelijk vol moest kunnen houden. De pacers van deze groep hadden echter een beetje maling aan dit tempo, en we liepen de eerste 15km gemiddeld 5:35/km. Dat klinkt misschien niet veel harder, maar het frustreerde mij – ik was daar niet om mijzelf uit te putten – en ik was niet de enige met moeite. Uit frustratie liet ik de groep gaan en keerde ik om, 500m terug kwam ik de 6:00/km groep tegen en opgelucht voegde ik me daarbij. Zij liepen heel constant en vrolijk kletsend liep ik de 25km uit. Ik had al eventjes ingelopen, dus met een uiteindelijke 27km op de teller was ik supertevreden!

Drie weken later was het tijd voor de 30km. Ik had besloten om die lekker thuis te lopen, dus gewapend met Clifbar gelletjes, de fijne Susy Q&A podcasts en 1,5l water ging ik op pad! Het waaide wederom gigantisch, en de laatste 3km had ik de wind vol tegen. Ik moest mezelf even verbijten, maar achteraf gezien was ik supertevreden met het gelopen tempo! In iets meer dan drie uur stond ik, moe maar voldaan, weer bij de voordeur. Mission accomplished!

Een pijntje?

De dag erna was mijn bilspier wat stijf, maar ik besteedde er nog niet teveel aandacht aan. Die woensdag voelde ik het nog steeds, helaas ook met fietsen en na het inlopen op de baan werd mij dringend geadviseerd om naar huis te gaan. Zou het dan toch? Het voelde niet als een blessure… gewoon alsof ik de stijfheid er niet uit kon lopen. Mijn mama de fysio om raad gevraagd en een week later lag ik, na wel alweer twee succesvolle hardlooprondjes, bij haar op de (eet)tafel. Uiteraard kwam het niet waar ik dacht dat het vandaan kwam, en gelukkig voelde het gelijk beter nadat ze mij behandeld had. Nieuwe oefeningen en meer foamrollen zou er wel voor moeten zorgen dat dit voorbij zou gaan. Vol goede moed, dus!

Maar toen..

Het bericht waar ik eigenlijk natuurlijk al wel rekening mee had gehouden. De marathon zou worden uitgesteld. Verdrietig, was ik. Ik had zo mijn best gedaan, het eindelijk aangedurfd ervoor te trainen, weer, wind, regen en kou getrotseerd om op 5 april mijn medaille in ontvangst te kunnen nemen en nu was het allemaal voorbij.

Even later, toen ik na een biertje en een zak chips weer wat gekalmeerd was, kon ik het wel weer relativeren. Die marathon komt er echt wel, die vorm zou ik ook niet zomaar kwijt raken, dus we gaan er de volgende keer gewoon weer voor. Helaas werd ik die nacht ziek en heb ik 5 dagen op bed gelegen. Die vorm? Die is even weg. Naast dat ik niks binnenkreeg was ook mijn motivatie even ver te zoeken, dus de afgelopen week heb ik weinig tot niet getraind. Het komt wel weer, ik weet het zeker, maar het heeft even tijd nodig.

En wat de rest van de situatie betreft

Inmiddels werk ik al een week thuis, spelen Dennis en ik heel veel bordspelletjes en proberen we er maar wat van te maken. Gelukkig mogen we wel nog naar buiten, dus daar ga ik straks even van genieten en verder vind ik mijn rust in yogalesjes en heel veel knuffelen op de bank. Ik hoop dat het met jullie allemaal goed gaat, jullie goed voor jezelf zorgen en verstandige keuzes maken. Want; er komt een tijd dat we weer met z’n allen aan de start staan. En ik zal dan heel dankbaar zijn, dat weet ik zeker!

Liefs,

Elana

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s