Triathlon raceverslag : Challenge The Championship

Een week na deze fantastische ervaring heb ik de tijd gevonden om te vertellen hoe mijn race is gegaan. Als je mij volgt op instagram of facebook dan weet je waarschijnlijk al dat ik gefinisht ben, maar vandaag zal ik uitgebreider vertellen hoe de race is verlopen en hoe ik het heb ervaren. Ga er maar voor zitten, want ik kan er lang over schrijven!

Over de reis erheen en de dagen ervoor zal ik niet al te uitgebreid vertellen, maar we kwamen op donderdag voor de wedstrijd aan in Samorin. De wedstrijd is georganiseerd in en rondom de X-Bionic Sphere, een gigantisch Olympisch sportcomplex aan de Donau. Dennis zou zaterdag meedoen met de OD, en vrijdag gebruikten we om over de expo te lopen, te zwemmen en los te lopen in het sportcomplex en de registratie te doen. Ook mijn moeder en Peter kwamen vrijdag aan, dat maakte het compleet! Op vrijdagavond nog snel nieuwe bandjes gekocht, want ik had een oppervlakkig gaatje in mijn buitenband ontdekt. Het zou me natuurlijk niet gebeuren dat ik daardoor mijn medaille op mijn buik zou kunnen schrijven, dus het zekere voor het onzekere en toch maar even gewisseld. Op zaterdagochtend ging Dennis van start op de Olympic Distance (1500m zwemmen, 40km fietsen en 10km lopen), maar vanwege de enorme stroming en kou in de Donau werd het zwemmen verkort naar een 300m zigzag in het zwembad. Jammer, maar veiligheid voorop. Dennis had een geweldig soepele race en finishte in 2:07:16.

Na zijn finish was het tijd voor mijn briefing. De afgelopen dagen was het in de Donau ernstig koud geweest, met daaroverheen een sterke stroming. Tijdens de briefing kregen we het verlossende woord dat er wel gezwommen zou worden, maar dat ze de dag erop de afstand bekend zouden maken. Vanwege de kou zou het 750, 1500 of 1900m kunnen worden, dus dat was nog even spannend. Nadat ze hadden gezegd dat we vanaf half 4 onze fietsen konden inchecken was het tijd voor nog eventjes een drankje, want het was natuurlijk niet de bedoeling dat mijn benen al moe zouden zijn voor ik de volgende dag zou starten.

Dat inchecken ging nog niet zo soepel als verwacht. Om half vier stonden wij netjes bij de gate, maar van de organisatie nog niemand te zien. Was wel een gezellig gebeuren, bijna 800 atleten met fietsen en wisseltassen op het grasveldje voor de TA. Na het uiteindelijk inchecken van de fietsen en tassen (je mag geen losse spullen in de wisselzone neerleggen, dus je moet alles in tassen van de organisatie stoppen), was het tijd voor de pasta-party! Net als vorig jaar tijdens Challenge Almere was dat perfect geregeld en met volle buikjes gingen we in de auto terug naar het hotel voor een goede nachtrust.

Wonderlijk genoeg sliep ik goed, ondanks de warmte en de fijne dunne wandjes van onze hotelkamer. Na mijn standaard ontbijtje (witbrood met speculoospasta bij gebrek aan fornuis voor pannenkoeken) weer in de auto naar de X-bionic Sphere, waar ik te horen kreeg dat we de volledige 1900m zouden zwemmen. Yes! Na het checken van mijn tassen, verdelen van de voeding en de nodige foto’s gemaakt te hebben liepen we naar de zwemstart. De pro’s startten om 09:00 en toen ik ze zag zwemmen zei ik nog tegen mijn support: “grappig dat die mensen dus heel hard zwemmen maar dat je dat vanaf de kant helemaal niet zo ziet!” Gelukkig ben ik soms een beetje naïef en was ik me nog niet bewust van de stroming die ons te wachten stond. Dikke knuffels van mijn support verder ging ik met mijn paarse badmuts op weg naar het water. De start van de race..

Vol goede moed het water in, proberen te verbergen dat ik niet voorbereid was op deze kou. Want binnen een paar seconden waren mijn handen en voeten een soort klauwtjes geworden, en ik wist dat mijn hersenen dit ook niet zo leuk zouden vinden. Maar dat was niet mijn grootste probleem, want ik dreef op de plaats waar ik niet meer kon staan voor de startlijn, naar achteren! Gelukkig had ik niet veel tijd om na te denken, want binnen een minuut nadat ik het water in was hoorden we de starthoorn en weg waren we. Gelukkig heb ik de start als prettig ervaren. De dames om mij heen waren volgens mij net zo overdonderd als ik, en de kunst was om rustig te blijven. Geen gevechten gevoeld die eerste meters. Techniek, techniek, techniek. Ademhalen, rustig blijven, genieten! Na vijf minuten keek ik op mijn horloge, 100m gehad. Crap. Dat wordt een lange zwemsessie, dacht ik. Na ruim 17 en een halve minuut kreeg ik het signaaltje dat we 500m gehad hadden. Ik wist dat de boei op 850 meter lag en zwom rustig door. De eerste groep mannen was 10 minuten achter ons gestart en die waren iets minder lief voor ons. Vrij aggressief voelde ik soms armen en benen, en een keer zelfs een volledig mens op mijn rug. Grom. Bij het keerpunt had ik een klein juichmoment. Het ergste gehad! (dacht ik..) en ik vloog terug (fun fact: over de eerste 500m deed ik 17:35 en over de laatste 7:24). Aan het eind moesten we nog ongeveer 100m de hoek om naar de trap, het water uit. Ik vroeg mij een moment af waarom iedereen te ver door was gezwommen, maar ik kwam er al snel achter dat de stroming zijn werk deed. Iedereen dreef af, en sommige mensen eindigden een stukje verder bij de rotsen in plaats van bij de trap. Toen ik eindelijk grond onder mijn voeten voelde en de hand van de vrijwilliger op de trap pakte moest ik even een paar seconden bijkomen. Ik had het overleefd! De wisselzone lag ongeveer 500m van de zwemstart af, dus ik had een behoorlijk stuk de tijd om het gevoel in mijn voeten terug te krijgen en een deel van mijn wetsuit uit te trekken. De wissel tijdens zo’n evenement duurt wel wat langer dan tijdens korte afstanden, met name doordat al je spullen in tassen zitten en ik heb ook de moeite genomen om nog wat extra zonnebrand op te smeren. Helm op, schoenen aan, wisseltent uit en tas inleveren, eindelijk naar de fiets!

De 90km begon voor mij heel relaxt. Ik was nog een beetje koel van het zwemmen en genoot van het zonnetje en de eerste paar kilometers op mijn Cannondale. De een na de andere dure tijdritfiets haalde mij in, maar ik liet me niet gek maken en reed rustig (30km/h) mijn eigen tempo. Het belangrijkste op de fiets is, voor mij, het voedingsplan. Ik fietste dus ongeveer 10 minuten over 5 kilometer, en elke tien minuten moest ik of water, of voeding nemen. Dit werkte voor mij perfect en ik voelde me goed. Het enige waar ik wel wat last van had, was het slechtere wegdek. Ik ben niet zo’n superheld als het gaat om risico nemen, en tussen 35km en 45km waren er veel scheuren in het asfalt, waardoor ik erg moest focussen om op de goede stukken te blijven. Ook had ik de eerste 25km ” last ” van iemand die in ongeveer mijn tempo voor mij fietste. Door de aard van de wedstrijd hadden ze aangepaste stayer-regels (20m lang voorwiel-voorwiel en 3 meter breed) en een tijdje lukte het mij niet om haar snel genoeg in te halen om voor haar te blijven fietsen. Na 25 km nam zij gas terug en kon ik er wel voorbij. Lang leve duurtrainingen!

Na 60km kreeg ik het wat zwaarder. Er was weinig tot geen wind, waardoor ik niet goed kon afkoelen. De bidons die uitgereikt werden bij de posten waren voor mijn kleine frame een onhandig formaat, en ik moest steeds moeite doen om hem uit de houder te halen en terug te stoppen. Water over mijzelf heen gooien werkte ook niet helemaal om af te koelen, maar overheen zetten en genieten van de omgeving. De laatste 23km heb ik mijzelf vermand door aan mijn opa te denken. Helaas heeft hij deze wedstrijd net niet meer mee kunnen maken, maar hij is wel 24 jaar in mijn leven geweest, en voor elke kilometer bedacht ik een mooie herinnering. Zo ging het laatste stuk snel, en na 3 uur en 1 minuut kwam ik terug in de wisselzone, missie geslaagd! Fiets terug, helm, handschoenen en schoenen wisselen, een poging tot zonnebrand smeren en off we go! Het laatste onderdeel!

Ja, die halve marathon. Tijdens het fietsen was het warm, tijdens het lopen nog een beetje meer. Geen wind, en ook weinig tot geen schaduw. De eerste 7km heb ik niet echt kunnen genieten, ik kwam gewoon niet in mijn ritme. Toch stug door blijven hobbelen en bij elke post de tijd voor water (over mijn hoofd) cola (in mijn mond, perongeluk ook eens over mijn hoofd) en sponzen. Mijn support deed zijn uiterste best om mij wat op te peppen, en na 7km lukte dat eindelijk ook een beetje. Van kilometerbordje naar kilometerbordje, in hetzelfde tempo en hetzelfde ritueeltje bij elke verzorgingspost. Genieten van de omgeving, de sfeer en de mensen, het lukte! Er was een heel erg zwaar stukje op de renbaan, over het zand en daarna door het droge, hogere gras. Na 14km wist ik dat het de laatste keer was dat ik daar overheen moest, en Peter had het voor elkaar gekregen om een stukje langs de kant mee te lopen wat me energie gaf om door te rennen. Het laatste rondje heb ik volop genoten van alles om me heen, voor ik het wist had ik alle drie de rondebandjes (gekleurde bandjes zodat je niet zelf hoefde te tellen haha) verzameld en mocht ik richting de finish. Ik wist dat ik een voor mij prachtige tijd kon finishen (van tevoren had ik ervoor getekend) en dat in deze omstandigheden! Na 6 uur , 12 minuten en 54 seconden kwam ik lachend over de finish! Binnengehaald door de Nederlandse speaker Arjan, een superleuk extraatje. Ik kreeg de gigantische medaille omgehangen en daarna tijd voor uitgebreide knuffels met mijn geweldige support. De hele dag voor mij in de weer geweest met camera’s, opbeurende woorden en aanmoedigingskreten. Ik ben ze onwijs dankbaar! Ik finishte ruim 35 minuten sneller dan in Almere, en daar ben ik reuze trots op. Ergens vraag ik mij af wat ik had kunnen neerzetten onder andere omstandigheden, maar dit is ook wel iets wat bij de sport hoort. Je kunt geen twee wedstrijden met elkaar vergelijken, maar dat ik een dik PR neerzette, dat is zeker! Ik had voor mijzelf een doel van 6:15 gesteld, en dat heb ik waargemaakt. Daar ben ik trots op!

Na de finish tijd voor een drankje, een ijsje en een evaluatie van de dag. Achteraf gezien was het zwaarder dan ik mijzelf voorstelde. De afstand mag dan wel gelijk zijn aan die in Almere, de inspanning die ik ervoor moest leveren lag wel een stukje hoger. Het allerliefst had ik dit raceverslag met alleen maar Genieten met een grote G gevuld, maar als ik eerlijk naar de wedstrijd kijk was dat niet het overheersende gevoel. De enorme hoeveelheid berichtjes die ik heb gekregen is overweldigend en onwijs lief. Bedankt aan iedereen die de moeite heeft genomen om mij succes te wensen of te feliciteren!

En hoe nu verder? Ik ben in de afgelopen week heel goed hersteld, en ik droom alweer over nieuwe mooie wedstrijden. Wat die gaan worden dat deel ik zeer binnenkort! Genoeg op de planning in ieder geval. Maar eerst, genieten van de trainingen die ik leuk vind, even wennen aan het “niets moet en alles mag” schema en daar lekker de hele zomer mee doorgaan. Ook ga ik mijn liefde voor de sport op een andere manier invullen. Hoe? Ook dat deel ik binnenkort! Wat een reis is het geweest, en wat ben ik trots op het resultaat. Hier kan ik wel een tijdje op teren!

Liefs,

Elana

Met dank aan: AthleteSportsWorld, Fysiosportcoach en Michiel Land voor de training, coaching en voeding. Verder aan Mam, Pap, Peet, Juul, Rob, Joos, Oma, Oma en Opa voor jullie onvoorwaardelijke steun en liefde. Marijcke, Sophie, Cynthia, Dora, Marieke, Danielle, Naomy en Gabriela voor het delen van al jullie tips en het meegaan in mijn enthousiasme. Ook de dinsdagavond open water groep voor alle gezelligheid in de kou. Mijn lieve vriendinnen, vrienden en collega’s die in mij geloven en als laatste, aan Dennis, mijn steun en toeverlaat die stiekem net zo gek is als ik. Ik heb die 70.3 mijl zelf afgelegd, maar jullie hebben er allemaal op je eigen manier aan bijgedragen!

Een gedachte over “Triathlon raceverslag : Challenge The Championship

  1. Pingback: Update! Veranderingen en nieuwe doelen – Hardloopstel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s