Triathlon trainingskamp op Lanzarote!

Een week lang trainen in de zon, zonder werk, huishoudelijke taken en andere verplichtingen. Je grenzen opzoeken en sterker worden in goed gezelschap, op een mooi eiland. Klinkt goed, toch? Begin februari mocht ik het ervaren en vandaag deel ik met jullie het reisverslag van die week op Lanzarote. Een week vol zon, pittige klimmetjes, prachtige uitzichten en heel veel eten. En dat allemaal met een onwijs gezellige groep! Een hele ervaring rijker!

Zondag 10 februari – dag van vertrek

’s Morgens werd ik wakker in ons nieuwe huis! Na 4 dagen verhuizen voelde ik mij behoorlijk brak, maar dat mocht de pret niet drukken. De eerste dag van het Trispiration trainingskamp! Met mijn (gigantische, 32kg wegende) fietskoffer (met dank aan AthleteSportsWorld!) ging ik, samen met Dennis naar schiphol. De reis verliep niet helemaal soepel gezien er geen treinen maar snelbussen reden, maar al met al stond ik ruim op tijd achter de bagagecheck. Even wat drinken en dan het vliegtuig in! Eenmaal op Lanzarote duurde het een tijdje voor mijn koffer kwam, maar gelukkig kwam dat helemaal goed ( in tegenstelling tot de terugreis..) Bob kwam me halen en op tijd voor het avondeten kwamen we aan in Villa Paraiso, Trisports Lanzarote! De villa is van Debs en Daz en alles is er tot in de puntjes verzorgd! Samen met Josta (coach en trainer), Bob, Cynthia, Clare, Claudine en Sophie zou ik deze week gaan trainen. Eenmaal gesetteld kon ook mijn week beginnen, en na een goed diner, het in elkaar zetten van mijn fiets met Claudine en de bespreking voor de volgende dag kroop ik mijn bedje in.

Maandag 11 februari

Gezien het daar een uurtje vroeger is, stonden Sophie en ik ruim op tijd klaar om in onze wetsuits te springen voor het zwemmen. Snel een klein beetje eten en koffie drinken en hup, het zwembad in! Prachtig met de zonsopgang een klein uurtje gezwommen en wat techniek gedaan. Goede dagstart. Na een uitgebreid ontbijt was het tijd voor de eerste fietstocht. Een “kleine”, van ongeveer 35 km. Ik had nog nooit in de bergen gefietst en moest even slikken toen we de eerste afdaling gingen doen. Wat ging dat hard! Ook aan het feit dat we naast een (drukke) autoweg aan het fietsen waren moest ik even wennen. Gaandeweg kon ik steeds beter ontspannen en genieten van het prachtige uitzicht, want wát is het mooi daar! Het klimmen ging me ook vrij goed af en helemaal stuiterend van de mooie rit kwamen we na ongeveer anderhalf uur terug in de villa. Tijd voor lunch! Daarna was het even tijd om te relaxen, maar in de namiddag stond er nog een loopje op het programma. We renden ruim 6 km met een kleine omweg naar de supermarkt. Even wennen, die warmte weer, maar heerlijk gelopen in de namiddagzon. Claudine was die dag jarig, en ’s avonds stond er een lekkere barbecue op het programma. We dronken Belgische biertjes en er was zoveel eten dat we het met z’n allen niet eens op konden. Helemaal gesloopt was het voor mij al vrij vroeg bedtijd, maar gelukkig deelde mijn kamergenootje Sophie dat gevoel ook. Nachtrust is erg veel waard na zo’n dag!

Dinsdag 12 februari

De wekker ging vroeg. Een uur te vroeg, want de telefoon van Sophie had besloten terug te springen naar de Nederlandse tijd. Nog vóór 6 uur waren wij dus al wakker, en besloten maar gewoon rustig aan op te staan. Tijd voor onze eerste zeezwemsessie! Met de gehele groep zaten we om kwart over 7 in de auto naar Puerto del Carmen. Ik vond het stiekem een beetje spannend, maar eenmaal op het strand had ik er alleen nog maar onwijs veel zin in. De eerste meters open water dit seizoen waren een feit! We zwommen 1,5 km, best vermoeiend met die stroming! Daarna terug voor een goed ontbijt en de eerste lange fietstocht! Vol goede moed gingen we op pad, maar bij de eerste klim, die zich heel snel aandiende, was ik nog niet lekker in mijn ritme. Ik moest wat terugzakken en gelukkig was Sophie zo lief om op mij en Clare te wachten. Clare zou de kortere route fietsen en wij de lange, maar doordat we achter waren geraakt zijn we per ongeluk achter haar aan gefietst. Veel eerder dan gepland waren wij in La Santa, waar we zouden lunchen. Eenmaal daar besloten we dan maar een extra rondje te fietsen op de terugweg, zodat ook wij op 80km uit zouden komen. De terugweg was een hoop klimmen, maar daarna lekker afdalen in het National park Timanfaya. Een mega mooie weg! Onderweg werden we nog opgehouden door een gigantische groep kamelen die van de één naar de andere plaats werden gebracht, een grappige onderbreking van onze tocht. Eenmaal terug in Yaiza namen we afscheid van Clare, die met 60km huiswaarts zou keren. Wij fietsten nog een rondje “El Golfo” en kwamen na 80km voldaan terug bij de villa. Voor mij was het daarna wel even genoeg voor die dag, ik moest even wennen aan het lange fietsen (wat ik de hele winter niet gedaan heb natuurlijk) en sloeg het hardlopen over. Wel zwom ik nog 500m, om even mijn benen te ontspannen. Met een boekje in de zon bracht ik de rest van de middag door, heerlijk! Ook die dag gingen we weer vroeg naar bed, maar ik bleef nog even wakker om met Dennis te kunnen bellen. Zij hadden natuurlijk zwemtraining gehad in Amsterdam en ik wilde natuurlijk weten hoe de eerste dagen in het nieuwe huis waren verlopen. Ook belangrijk!

Woensdag 13 februari

Trainingsdag drie alweer! We startten de dag met een erg pittig rondje hardlopen, van iets meer dan 10km. De heenweg was heerlijk, lekker bergaf richting het strand. De terugweg daarentegen, tsja. Op een gegeven moment werden er zelfs wandelpauzes ingelast en, koppig als we waren, had niemand (voldoende) drinken meegenomen, wat geen overbodige luxe was geweest met deze warmte. Eenmaal terug besloten Cynthia en ik niet te gaan fietsen. Ik wilde mijzelf niet te ver pushen vroeg in de week en ik voelde aan alles dat de spanning van het verhuizen er nog uit moest. In plaats daarvan gingen we met Josta en Bob (en kindjes) naar Puerto del Carmen voor een ijsje en wat winkeltjes. Ik kocht een prachtige nieuwe trisuit en het was leuk even wat van het dorpje te zien. Terug installeerde ik mij bij het zwembad, deed wat stretch oefeningen en genoot van de heerlijke jacuzzi met Cynthia. Om een uurtje of vier doken we het zwembad in voor een goeie training. Ik zwom 2000m in lekker tempo en was al met al tevreden over de trainingsuren die dag, ik voelde me ook een stuk beter dan in de ochtend. ’s Avonds gingen we uit eten en keken Sophie en ik Ajax – Real Madrid (in bed, dat dan weer wel). Ook leuk, voor de verandering!

Donderdag 14 februari

Tijd voor nog een zeezwemsessie! Dit keer zouden we meteen erna gaan hardlopen, maar toen ik opstond voelde ik mij niet zo lekker. Ik besloot gewoon te gaan, en tijdens het zwemmen knapte ik snel op. Daarna rende iedereen op zijn eigen tempo langs de boulevard en kwam mijn zwemloop op 1600m – 9km uit. Lekker! We aten met z’n allen een taartje en de rest van de dag zouden we vrij hebben om even tot rust te komen. De één ging lekker op het strand liggen, de ander ging even bijslapen in bed of bij het zwembad met een boekje. Josta en Bob gingen naar het strand en zetten mij onderweg af bij de supermarkt (houd van buitenlandse supermarkten), waarna ik in ongeveer 20 minuten terug wandelde met wat boodschappen. Lekker om nog even mijn benen los te wandelen. Even ontspannen in de jacuzzi en daarna heerlijk eten! De route voor de volgende dag werd ingeladen in mijn fietscomputer en ik maakte me op voor een behoorlijke fietstocht. De weersvoorspellingen waren niet al te goed, maar Sophie en ik besloten dat we dat morgen wel zouden zien en maakten ons daar niet al te druk over. We hadden vooral veel zin om te gaan knallen en vielen zo, wederom voor 10 uur, in slaap.

Vrijdag 15 februari

De tocht der tochten! ’s Morgens vroeg stonden we klaar om te gaan zwemmen, maar Debs zei dat we vanwege het weer beter vroeg op de fiets konden gaan. We besloten het zwemmen naar de middag te verplaatsen en iedereen maakte zich klaar om te gaan fietsen. Bob fietste mee met de groep en Josta ging er in het busje achteraan. Het was inderdaad al bewolkt en er stond redelijk wat wind. De eerste 30km gingen vrij snel voorbij, al zat er een behoorlijke klim in. Bob had de gopro op zijn helm gezet en Sophie en ik zongen uit volle borst “Eye of the tiger” tijdens het klimmen. Zo waren we redelijk snel boven en kon de giga afdaling beginnen! Snelheden van 70km/h werden gehaald (niet door mij, ik haalde 60 en dat vond ik al véél te hard) en met rode koppies kwamen we bij onze koffiestop aan. Daar bleek er iets met de fiets van Claudine, maar gelukkig kwam er iemand te hulp en konden we na koffie en een taartje door voor het tweede deel van onze tocht. Daar werd het wat zwaarder, de wind stak op en het noordelijkste uitkijkpunt (el Mirador del Río) stond op de planning. Het was even bikkelen, maar we sleepten elkaar naar boven en deden een klein dansje (met fotomoment) op het hoogste punt. De afdaling was door de zijwind best tricky, maar ook daar konden we elkaar uit de wind houden en zonder kleerscheuren kwamen we weer beneden! Op ongeveer 75km waren we bij Johnny bakes, een heerlijk lunchtentje waar we wat laatste krachtvoer voor de resterende 25km naar binnen konden werken. Terug bij de villa (op een berg, dus eigenlijk moest je bijna altijd klimmen om er te komen) waren we op 99km en dat vonden we natuurlijk geen mooi getal, dus raceten we nog een keer naar beneden voor een rondje om de rotonde en terug naar boven. 100km gehaald, yes! We waren nog geen minuut binnen of het begon keihard te regenen, wederom een hele goede timing dus. Snel wat gegeten en daarna het zwembad in. Ik had nog energie voor 10 en zwom 2400m. Aan het eind van de middag kwam Yvonne van Vlerken ons vergezellen! Ze komt al jaren op Lanzarote en zou een aantal dagen verblijven bij Trisports Lanzarote. Het was erg gezellig haar bij de groep te hebben en stiekem vonden we het ook wel bijzonder om van alles te kunnen vragen aan iemand met zoveel ervaring.

Zaterdag 16 februari

Officieel alweer de laatste dag! ’s Morgens lekker de zee in, we zwommen 1700m in het diepe gedeelte van de baai. Dat vond ik wel even erg spannend, maar er gebeurde natuurlijk niks en uiteindelijk hebben we heerlijk gezwommen. Terug in de villa stond er een fietstocht op de planning en Yvonne zou meefietsen. We zouden Timanfaya omhoog fietsen, met tegenwind. Ik zat er vanaf het begin al niet lekker in, mijn hartslag steeg torenhoog en kon het moeilijk bijhouden. Na ongeveer 30km waren we in La Santa en stortte ik even in. Alles deed zeer en ik moest even stoppen. De groep splitste zich op en samen met Josta en Cynthia aten we een mega grote merengue taart (weer taart.. haha) bij een bakker, waarna ik me een stuk beter voelde (eiwitten en suiker is natuurlijk en goede combinatie) en lekker door kon fietsen. Na 70km kwamen we terug bij de villa, moe, voldaan en een beetje treurig dat de laatste fietstocht die week er alweer op zat. Claudine, de bikkel, fietste ruim 100km en ook Sophie was onvermoeibaar en kwam na ruim 80km pas terug. Zo tof om te zien dat iedereen zo fit is geworden in die week, en iedereen zichzelf had overtroffen wat betreft uithouding- en doorzettingsvermogen. De echte bikkels renden nog een rondje, maar ik besloot mijn fiets vast in te pakken en nog even bij het zwembad te gaan liggen. ’s Avonds gingen we met de hele groep uit eten in een Aziatisch restaurant, en dat was heel gezellig. Lekker napraten over deze week en vooral veel eten! We deden nog een drankje in Puerto del Carmen maar stiekem was iedereen ook moe en niet al te laat keerden we terug naar de villa.

Zondag 17 februari

’s Morgens vroeg was het tijd om iedereen uit te zwaaien! Ik had een late vlucht en bleef daarom nog een paar uur langer in ons mooie verblijf. Na de nodige afscheidsknuffels doken Josta en ik het zwembad in voor een (voor mij) laatste zwemtraining. Ik zwom 2km en daarna rende ik nog ruim 6km naar het strand en terug. Een goede ochtend workout! Josta en Bob zouden nog een week langer blijven en vertrokken begin van de middag naar hun nieuwe verblijfplaats, ik besloot de laatste uurtjes zon mee te pakken en spendeerde mijn middag op een ligbedje met een spannend boek. Yvonne was er wel nog, dus dat was ook gezellig! Rond kwart over 4 kwam Bob me ophalen voor de reis naar het vliegveld. Eenmaal daar ging het inchecken van mijn koffer niet vlekkeloos en ik was blij toen ik eindelijk door de bagagecontrole in de vertrekhal zat. Ik vloog vrij laat, en toen ik om kwart voor 2 ’s nachts in Nederland kwam bleek mijn koffer niet te zijn meegekomen.. Mijn lieve mama en Peter stonden mij op te wachten in de aankomsthal, omdat ik met geen mogelijkheid die koffer zelf had mee kunnen slepen, maar helaas gingen we zonder koffer huiswaarts. Gelukkig werd hij de volgende dag geleverd en ben ik dus heelhuids, met al mijn spulletjes teruggekomen in Nederland!

Samengevat heb ik deze week:

– 13,03 km gezwommen

– 282,2 km gefietst

– 31,5 km hardgelopen

– Gemiddeld 9 uur per nacht geslapen (!!)

– 4L sportvoeding en ruim 24L water gedronken

Het was een geweldige week waarin ik veel heb geleerd over mijn favoriete sport, maar ook over mijzelf, wat mijn grenzen zijn en hoe ik die kan opzoeken. We hebben veel gelachen, maar ook serieuze gesprekken gevoerd, doelen gesteld en elkaar gemotiveerd. Ons seizoen is mooi gestart en ik verwacht dat we allemaal gaan waarmaken wat we voor ogen hebben. Josta, Bob, Claudine, Sophie, Clare, Cynthia, Debs, Daz en Yvonne, mega bedankt voor deze mooie week. Ik heb genoten! Ik sluit hem af met een paar wist-je-datjes (neem ze niet té serieus 😉 ), omdat het kan!

Wist je dat…

– Je als je zingt, veel minder moeite hebt met een stijle klim?

– Je als je een bergverzet op je fiets hebt, je die ook moet gebruiken in de bergen?

– Je niet je zwembril op het strand moet laten liggen als je daar weer weggaat?

– En ook geen kabeltjes van je fiets moet doorknippen als je hem niet in elkaar krijgt?

– Je niet altijd alle trainingen hoeft te doen, als je voelt dat het genoeg is voor je lichaam?

– Taartjes tijdens het fietsen altijd een goed idee zijn?

– En wijntjes bij het avondeten ook gewoon kunnen in zo’n week?

– Je aan je looptechniek kunt werken door bergop met een flesje cola in je hand te rennen?

– Ronde getallen maken van een training eerder regel dan uitzondering was?

– En we daarvoor behoorlijk wat vreemde weggetjes zijn ingeslagen?

– Je altijd sterker bent dan je denkt, maar daar vooral zélf in moet geloven?

– Zonnebrandcrème tijdens het fietsen geen overbodige luxe is?

– Je met ruim 84km/h bergaf kan fietsen en dan nog leeft?

– Als je mensen wil laten lachen, je “Gopro, take a photo” moet zeggen tijdens het fietsen?

– Dat je een trainingskamp zo zwaar kan maken als je zelf wil?

– En ze daarom voor álle niveaus geschikt zijn?!

Liefs,

Elana

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s