Raceverslag Amsterdam Marathon 2018

Afgelopen zondag stond ik aan de start van mijn tweede marathon in Amsterdam. In deze post In deze post vertel ik je hoe ik dit evenement heb beleefd en hoe ik er naartoe heb gewerkt.

Na de Leiden Marathon in mei had ik al vrij snel besloten om een najaarsmarathon te gaan lopen. Ik had de kilometers immers al in de benen en ik wilde graag voor een betere tijd gaan trainen. Vanwege het snelle parcours, en een aantal andere praktische redenen, besloot ik me in te schrijven voor de Amsterdam Marathon.

De maand na de Leiden Marathon nam ik even wat gas terug. Ik gebruikte mijn marathonconditie om mijn PR’s op de kortere afstanden (5 en 10km) te verbeteren. Vervolgens genoot ik samen met Elana van een heerlijke vakantie. Na wat korte loopjes en vooral veel wandelkilometers, was het in augustus tijd om de draad weer op te pakken. Doel: een sub 3:30 lopen in Amsterdam!

Klaar voor nummer twee

Met die missie stapte ik op zondag 21 oktober 2018 het Olympisch Stadion binnen. Een mooie entourage voor de start en finish van een marathon. Ik had een goede voorbereiding gehad, waarin ik al een paar keer flinke afstanden op mijn gewenste marathonpace (4:57 min/km) had afgelegd. Bovendien was het met een voorzichtig zonnetje en een graad of 12 prima loopweer.

Genoeg reden dus om vol vertrouwen te starten. Ik herinnerde me van de halve marathon in 2016 nog dat het parcours in Amsterdam op veel stukken smal was. Dat viel na de start eigenlijk best wel mee. Na 2 kilometer liepen we al door het Vondelpark, waar genoeg ruimte was om in te halen of ingehaald te worden. Zo kon ik vrij snel mijn plek vinden en lekker mijn eigen race lopen.

Snelle eerste helft

Na 5 kilometer stonden mijn trouwe supporters Elana en haar moeder mij vrolijk op te wachten en aan te moedigen. Met een pace van 4:48 min/km liep ik zelfs iets harder dan mijn schema. Het tempo voelde goed aan, en ik wist vanuit mijn trainingen dat ik in de tweede helft wel wat minuutjes marge kon gebruiken. Daarom besloot ik om dit tempo nog eventjes vast te houden.

Op het 5km-punt zat het plezier er nog goed in!
Op het 5km-punt zat het plezier er nog goed in!

Dat vasthouden lukte best aardig. Voor ik het wist liep ik na een kilometer of 14 de Amsteldijk op richting Ouderkerk. Er was veel publiek onderweg en de sfeer was goed. Daardoor vlogen de kilometers snel voorbij. Ik zag de wedstrijdlopers aan de overkant van de Amstel al voorbij vliegen, en iets verderop zag ik daar ook de boog van het 21km-punt staan.

Zo vlotte de race al aardig. In de tussentijd had ik zelfs nog iets versneld en lag ik op schema voor een tijd rond de 3:18. Ik voelde me nog steeds goed, dus ik besloot om dit maar zo lang mogelijk vast te houden. Dat zou namelijk wel een erg mooie tijd zijn!

Terugschakelen

Na een kilometer of 25 kwam de stad weer in zicht en liep het parcours richting Duivendrecht. Iets verderop zou ik Elana – dit keer samen met haar paps – weer aantreffen voor de nodige support. Ik merkte een lichte terugval in tempo opkomen, maar die kon ik door de opgebouwde marge prima incasseren.

Vlak voor de 30km passeerde ik de support en toen begonnen de pijntjes wat serieuzer te worden. Ik wist nog van Leiden dat dit ook rond het 32km-punt opspeelde. Ik besloot een versnelling terug te schakelen en het schema 3:18 te laten varen. Het doel was tenslotte 3:30, en er zat nog steeds zelfs een mooiere tijd in het vat!

De pijn verbijten op het 30km-punt
De pijn verbijten op het 30km-punt

De kilometers leken wel steeds langer te worden. En de benen verzuurden toch sneller dan ik had verwacht. Vanaf een kilometer of 35 begonnen er krampjes op te spelen, waardoor ik stretch- en wandelpauzes moest inlassen. Ineens was die daar: de man met de hamer. Uitstappen? No way. Gewoon terugschakelen en geen risico’s nemen.

Laatste loodjes

Na 39km had ik het wel echt zwaar. Ik begon me ook een beetje zorgen te maken over de tijd. De 3:30 was nog haalbaar, maar dan moest ik de laatste kilometers wel een pace van 6:00 min/km vasthouden. Er was dus weinig ruimte voor wandelpauzes. Gewoon nog even doorbikkelen!

Waarom deed ik dit ook alweer?

De pijn verbijtend en met voorzichtige pasjes hobbelde ik het Vondelpark door, op naar het Olympisch Stadion. Gelukkig waren er nog vele andere lopers die er net zo doorheen zaten als ik. Maar als je dan in de verte dat stadion ziet, dan ben je al die pijn weer even vergeten. Ik genoot van de laatste paar honderd meter in het stadion en finishte uiteindelijk in 3:28. Mission accomplished!

Wat een avontuur weer. Ondanks de mooie tijd en de soepele eerste helft, waren de laatste 7km zeker niet makkelijk. Maar ook dát is een charme van de marathon. Het maakt je prestatie iets om extra trots op te zijn!

Na de finish overheerst de trots!
Na de finish overheerst de trots!

Nieuw doel?

Bedankt, Amsterdam. Ik ben weer een marathonervaring rijker en ik heb mijn lichaam en grenzen weer beter leren kennen. Of ik een nieuwe marathon ga lopen? Waarschijnlijk wel. Wanneer? Dat weet ik nog niet. Misschien Rotterdam 2019, misschien ook niet.

De komende periode loop ik gezellig samen met Elana een paar 10 kilometers. Ter afsluiting van dit jaar wil ik op 22 december in Linschoten mijn halve marathon PR aanvallen. In de tussentijd gaan we lekker plannen maken voor 2019. Maar nu eerst: nagenieten en rustig herstellen!

De medaille van de Amsterdam Marathon 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s