Raceverslag: Challenge Almere Amsterdam halve triathlon (70.3)

Daar is hij dan! De blog die ik al 8 maanden lang  wilde schrijven en zo benieuwd was wat ik er allemaal in zou kunnen zeggen. Ik kan vast vertellen dat het een heel vrolijk stuk geworden is, en dat ik erg blij ben met hoe alles verlopen is. Aan het eind verklap ik ook vast een dingetje dat volgend jaar op de agenda zal staan, dus mocht je benieuwd zijn wat ik hierna wil doen? Lees gauw verder!

Challenge Almere is een gigantisch evenement, als je dat bijvoorbeeld vergelijkt met de Leiden marathon of een Amsterdamse triathlon. Ook dat zijn evenementen waar je je de hele dag kunt vermaken, maar dit is nog wel een stapje groter. De lange afstand (full distance = 3,8km zwemmen, 180km fietsen en 42,2km hardlopen) is in Almere de oudste long-distance triathlon van Europa, en sinds een aantal jaren is ook de halve afstand erg populair. Dat is wel te zien aan het aantal inschrijvingen, met bijna 1400 man stonden we op zaterdagochtend aan het weerwater. Maar daar zijn we nog niet!

Op vrijdag vertrok ik samen met mijn mama naar camping waterhout in Almere. Vanaf de camping kon je het terrein al zien liggen, en omdat ik vorig jaar vrijwilliger was wist ik wel ongeveer hoe het eruit zou zien. Ik had er superveel zin in, en kon eigenlijk niet stoppen met stuiteren en lachen. Om 12:30 reden we de camping op en nadat we ons geïnstalleerd hadden kwam een vriendinnetje van mijn nog even thee drinken voor we naar de briefing moesten. Om 15:00 zat de schouwburg vol met atleten uit verschillende landen en allemaal met een ander verhaal. Sommigen voor het eerst, sommigen al jaren trouwe deelnemer. Tijdens de briefing werden alle belangrijke dingen nog even uitgelicht en ik kon vanaf dat moment echt niet wachten tot ik echt mocht gaan beginnen. Daarna tijd voor een rondje expo, een praatje met Matthias van AthleteSportsWorld (die ook nog eventjes kritisch naar mijn fiets keek en me voorzag van gloednieuwe bidons en elastieken veters) en de check-in. Op die woensdag had ik nog even geholpen met het inpakken van de vrijwilligerstasjes, en de dames die ik daar leerde kennen waren ook hier present, dat was wel eventjes leuk. Ik pakte mijn wisseltassen in (je mag geen losse spullen in de TA leggen, dus je doet je fietsspullen in een rode tas en je loopspullen in je blauwe tas en die hang je dan in de TA bij je naam op) en checkte mijn fiets in. De wisseltent was niet naast de fietsen, dus ik hield er rekening mee dat ik een dag later een behoorlijk stuk moest lopen (beter op fietsschoenen dan op sokken) en besloot die dus niet aan mijn fiets te maken. Sommige koppies stonden meteen op standje zenuwachtig, maar er waren er ook een aantal erg relaxed, waaronder (geloof het of niet) ook ik. Tijd voor de carbo loading party! Samen met mam raakten we aan de praat met een andere atleet en genoten we daarnaast van het uitgebreide buffet, verzorgd door de catering. Tegen 7 uur gingen we richting camping en nam ik nog een lekkere douche. Toen ik terugkwam zat teamgenoot (en ervaren triathleet) Marijcke in ons busje voor een kopje thee, fijn om even nog te kunnen kletsen. Tegen half 10 een poging doen tot slapen, maar het duurde wel even voor dat lukte. Stuiterend van de adrenaline was ik ervan overtuigd dat liggen met mijn ogen dicht ook onder uitrusten viel.

En dan de wekker! Om half 6 up-and running, kopje thee en pannenkoeken naar binnen werken. Haar vlechten, laatste spullen pakken en mam ervan verzekeren dat ik het allemaal onder controle had. Met de bus gingen wij richting het terrein. Het was vrij koud, dus mijn arme mama stond te verkleumen toen ik als een raket over het terrein huppelde om al mijn laatste dingen te regelen. Zenuwen? Die had ik nog steeds niet, mijn zin om te gaan starten overheerste enorm. Laatste spullen in de tassen, bidons op de fiets en voeding checken. Wetsuit aan en op het moment dat ik terug wilde gaan voor een knuffel met mama startten de Pro-atleten op de hele afstand. Die werden vergezeld door een parachutespringer uit een helikopter. Samen met alle 1800 (ruim 500 op de hele afstand) andere atleten keken we omhoog naar dat kleine wezentje in de lucht en ik voelde me even intens gelukkig. Daarna terug naar mama, laatste dingen bespreken, laatste knuffel en de rij in voor de start. Een rollende start, tot mijn genoegen. Iedere 10 seconden werden er 5 atleten weggestart, op basis van verwachte zwemtijd. Ik stond, heel grappig, naast een patiënt van mijn mama, waar ik gezellig mee stond te praten en grapjes mee kon maken tot de start. Zo vonden we het behoorlijk oneerlijk dat de eerste atleten het water alweer uit waren toen wij nog moesten beginnen… (de start duurde ruim 45 minuten, en wij waren na ongeveer een half uur aan de beurt). Een paar minuten voor ik mocht zag ik Dennis nog even, en pas op dat moment drong het tot me door: Ik ging echt beginnen aan alle 115,5 km!!

Mijn groepje kreeg het startteken, we renden over het vlot heen en weg waren we. Ik kwam meteen lekker in mijn ritme en zwom 11 minuten over de eerste 500m. Geen handen en voeten waar ik mee hoefde te vechten, en iedere ademhaling zag ik de zon een beetje verder opkomen. Puur genieten! Tot de helft ongeveer, want toen kwam ik ineens in een groepje overmoedige schoolslagzwemmers. Ik kreeg twee rake trappen en besloot een stukje buitenom te zwemmen om rustig te kunnen blijven. Achteraf bleek ook dat het parcours wat langer was dan zou moeten, we zwommen iets meer dan 2km. Wat ik zo grappig vond is dat het daar dus heel ondiep is! Je kon continue de bodem en alle waterplanten zien. Het laatste stuk was het water best ruw en zag ik bijna niks meer. In mijn hoofd hoorde alleen de stemmetjes van Josta en Mareille de volgorde van de techniek roepen en ik kwam na 47 minuten tevreden het water uit. Teamgenoten Dora en Marijcke in de wisseltent, dat was wel even fijn. Ik trok rustig mijn wetsuit uit, en besloot vanwege de kou een extra fietsbroekje aan te trekken. Tijd genomen om even op adem te komen en daarna de wisseltent uit, naar de fiets. Geen oog voor mijn support (die er echt wel stond) maar alleen maar focus.

De eerste paar km op de fiets voelde ik de wind wat opsteken, maar ik wist, op de dijk kan ik doortrappen want we hebben wind mee! Eenmaal op die dijk kwamen er even tranen van geluk, want wat was ik aan het genieten. Ruim boven de 30km/h gefietst, wat voor mijn doen echt prima is. Hartslag laag, iedere 30 minuten voeding. En dan het tweede stuk, ik begon mensen in te halen, want veel waren de fout in gegaan voluit te gaan op de dijk en hadden daar in de wind tegen een beetje spijt van. Tijd voor een nieuwe bidon water, dus afremmen bij de post en heel soepeltjes een bidon aanpakken. Leukste gedeelte van op de fiets zitten haha. Het laatste stuk was wel even pittig. Bikkelen tegen de wind in, en de laatste 5km zag je iedereen in z’n stuur duiken en proberen het ritme vast te houden. Een meisje haalde me in en zei: Zo blij dat ik zo mag lopen! En ik kon alleen maar zeggen “Ja!”. Die laatste 5km duurde uiteraard ook een eeuwigheid voor mijn gevoel, en ik zuchtte even van verlichting toen ik de stopstreep eindelijk zag.

20x30-CAAJ3296

Een praatje van Marijcke verder had ik mn loopschoenen aan, mn rugzakje op en kon ik beginnen aan mijn halve marathon. Ik had me tijdens de wedstrijd geen moment onzeker gevoeld of ik het wel kon, maar vooraf had ik me over het loopgedeelte wel het meest zorgen gemaakt. Doordat ik ziek was geweest was ik niet in topvorm en dacht dat ik behoorlijk wat zou moeten inleveren met lopen. Iedere anderhalve KM stond er een post en ik beloofde mezelf van tevoren dat ik in ieder geval van post naar post zou rennen. In het finishgebied stonden er zoveel mensen dat ik even overweldigd was. En even buiten dat gebied stond mijn allerliefste support: Mam, Juul, Peter, Dennis en Tamara, te schreeuwen en te juichen toen ik net aan mijn eerste rondje begonnen was. Ook hier wilde ik de voeding doorzetten en dronk dapper mijn NutrID kerosine weg. Het leek alsof ik vloog, de eerste kilometers gingen zo makkelijk dat ik mij echt afvroeg wat er met me aan de hand was. Wel moest ik nodig plassen, en van Marijcke mocht ik niet op het parcours dus ik besloot rustig een dixie in te gaan. Tijd was toch niet belangrijk. Daarna hobbelde ik rustig in mijn comfortzone verder, en ontdekte ik de cola bij de verzorgingspost. Wat een uitvinding is dat zeg, door de suiker en cafeïne krijg je zo’n enorme boost dat je verder niks meer nodig hebt! Vaak hebben ze dat natuurlijk niet bij wedstrijden maar ik verdenk mezelf ervan het volgende keer mee te gaan nemen als het niet aanwezig is. Onderweg zoveel lieve vrijwilligers die je naam roepen en ook heel veel mensen langs de kant die hun best doen het zo leuk mogelijk te maken. Bij het finishgebied stonden wat mensen van open water training, mijn teamgenoten natuurlijk en ook Peter stond uiteraard weer klaar met zijn telefoon. Op naar ronde 2! Ik ontdekte pas vrij laat de KM’ bordjes langs de kant (iets met liedjes zingen tegen mezelf want je mag natuurlijk geen headset dragen) en met enkel de tijd op mijn horloge kwam ik al snel tot de conclusie dat als ik zou doorzetten, ik ruim onder de 7 uur zou finishen! Dat gaf blijkbaar extra kracht, want na een paar slokken cola en drie keer om me heen kijken was ik alweer in het finishgebied, klaar voor de laatste ronde.

En toen wist ik, dit gaat goed komen. Ik kende het rondje inmiddels en dacht bij alle lieve mensen die ik zag; tot na de finish! De laatste 2km wilde ik er zo graag zijn dat ik een beetje moe begon te worden. En wonder boven wonder kwam daar Long-distance atleet Johan, die tegen me begon te praten. Hij kletste 5 kwartier in een uur weg over hoe suf het wel niet is dat je zoveel geld betaalt voor een stukje metaal en daar dan ook nog heel hard voor moet trainen. Hij vroeg me bij de laatste post: Wil je nog wat hebben? En voor dat ik kon antwoorden zei hij: Nee natuurlijk niet, we nemen niks, op naar die finish van jou! Hij moest zelf nog drie rondes, heel leuk dat hij even met ons mee liep. Een ander meisje met mij had het zwaar en met z’n drieën liepen we het laatste stuk. Zij zette 300m voor de finish al een eindsprint in, maar ik besloot nog wat langer van alle mensen te genieten en 100m voor de finish gooide ik alles eruit wat ik nog had, (was vrij veel, tot mijn verbazing) gaf Josta een high five en finishte in een tijd van 6:49:39. I DID IT!IMG-20180908-WA0021

Ja, en toen kwamen de tranen. Ik kon niet meer stoppen met huilen, omdat ik zo blij was om iedereen weer te zien, zo trots was op mezelf dat ik dit maar mooi gedaan had en omdat alles zo makkelijk was verlopen. Natuurlijk kost het energie, maar de energie die je ervan krijgt is echt onvoorstelbaar. Knuffelen met iedereen en door naar de atletenopvang waar ik mijn spulletjes terugkreeg en echt met mijn support kon napraten. Ik stond uiteraard weer te stuiteren van de adrenaline, had het helemaal niet koud en wilde ook niks eten want ik was ervan overtuigd dat ik met mijn voedingsplan nog lang geen honger kon hebben. En iedereen was zo blij voor me, echt mega leuk om te zien. Na Arjan op de hele te hebben toegejuicht, spulletjes gepakt en fiets uitgecheckt, terug naar de camper voor een douche en wat te eten. Daarna toch maar richting Amsterdam, vieren met mijn support en lekker uit eten. Een perfecte dag!

Ik kwam tot de conclusie dat ik in de top 6 van mijn agegroup was geëindigd, wat zou moeten betekenen dat ik mijn kwalificatie voor de Kampioenschappen Middle Distance in Slowakije binnen zou hebben! En jahoor, een dag later kwam die mail binnen in mijn mailbox. Omdat dit in mijn ogen de enige keer is dat ik aan zoiets mee zou kunnen doen besloot ik mij gelijk in te schrijven! Dus hiermee mijn doel voor volgend jaar: The Championships in Samorin!! Supertof, krijg er nu al nieuwe energie van.

Maar eerst, herstellen en in de winter vooral de focus op looptechniek zetten. Ik denk dat ik daar nog veel winst uit kan halen. De afgelopen week heb ik vooral nagenoten en ook vrij veel rustig gezwommen. Lekker even doen waar ik zin in had, ook daar was ik even aan toe.

Ik sluit deze blog af met een dankwoord richting mijn sponsoren (Trispiration, athletesportsworld en USC Amsterdam ), Eric van NutrID, die mij zo goed geholpen heeft met voeding en de organisatie van Challenge met alle vrijwilligers die deze dag zo perfect hebben gemaakt.

Een speciaal dankwoord voor Josta, mijn geweldige coach. Vol bewondering over alles wat zij heeft bereikt, die mijn schema’s op mij afstemde en altijd bleef volhouden dat ik het wel kon, ook als ik daar niet zo zeker van was. En ook vooral omdat ze hoogzwanger (+38 weken) bij de finish stond om mij te zien finishen. Heel bijzonder!

Daarnaast ook de lieve mensen van de open water training, die met mij meegeleefd hebben en de trainingen zo leuk maken, ook als het water koud is, er golven zijn en niemand zin heeft om te zwemmen. En mijn teamgenoten, die mijn stuiterende ik wel kunnen waarderen, of in ieder geval begrijpen.

En Mam, mijn fysio, chauffeur,  mental coach en praatpaal, ook voor jou was het een bijzondere reis het afgelopen jaar. Maar mam, je kan meer dan je denkt! Uiteraard bijgestaan door de allerliefste vriend die ik me kan wensen, mijn zusje, vader, Josine en broertje, die meegenieten van alles wat ik kan en mag doen met deze sport. En Peter, mijn persoonlijke hardloopsupporter die altijd voor een lach op mijn gezicht zorgt als ik het even zwaar heb. ” Alsof je net begonnen bent!” toch? En al mijn lieve vrienden en vriendinnen die voor mij naar wedstrijden komen of mij overladen met berichtjes, jullie zijn de allerliefste!

IMG-20180908-WA0041
When the supports wants to go home but you just finished 70.3miles

Bedankt voor het lezen en tot mijn volgende avontuur!

Liefs,

Elana

Lees mijn Road to Almere hier:
Road to Almere 1
Road to Almere 2
Road to Almere 3
Road to Almere 4
Road to Almere 5

Een gedachte over “Raceverslag: Challenge Almere Amsterdam halve triathlon (70.3)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s