Het leed dat open water zwemmen heet

“Buiten? In het buitenzwembad?” “Nee, in het water bij IJburg, of in de Amstel”. “Getsie!”- Iedereen op mijn werk die vraagt naar waar ik dan precies ga zwemmen die één of twee keer per week tijdens de open watertrainingen. Anderhalf jaar geleden was ik sowieso nog geen held met buiten zwemmen, ik vond alles maar vies en droomde over de grootste monsters die er onder mij zouden leven. Nu, anderhalf jaar verder zwem ik met het grootste gemak een meertje over. Gewoon, omdat het kan. En omdat het stiekem toch wel leuk is. Vandaag een blog over zwemmen, TI en het overwinnen van een toch best diepgewortelde angst.

Sinds ik jong ben heb ik een bijzondere fascinatie voor haaien. Ik zocht plaatjes op internet, en in een dierentuin wilde ik ook altijd naar het aquarium. Daarnaast vond ik ze ook altijd al best wel eng, en dat werd versterkt door een bezoekje aan een dierentuin ergens in Nederland. Zij hadden een haaien afdeling in het aquarium, met een beeldscherm met daarop een stukje van JAWS, en een donker gat, waar je je hand in kon steken om te zien wat de reactiesnelheid van een haai zou zijn. Mijn vader, stoere kerel als het is natuurlijk, deed dat, waarop er een haaienkop verlicht naar voren schoof (met behoorlijke snelheid). Denk dat ze in het apenverblijf aan de andere kant van het park konden horen hoe hard ik, mijn zusje en stiefmama aan het gillen waren. Nee, dat bevorderde mijn gevoel ten opzichte van haaien niet. In Thailand heb ik leren duiken, en gek genoeg heb ik geen last van deze angst als ik onder water, dichtbij de bodem kijk naar al het moois wat een zee of oceaan ons te bieden heeft. Maar zodra ik met mijn hoofd boven water ben en niet meer kan zien wat er onder mij is, begint de paniek.

En ik weet dat er nu mensen zijn die denken;

“maar in Nederland zwemmen er toch geen haaien? En al helemaal niet in die meertjes waar jij het dan over hebt”.

Dat klopt, maar mijn hersenen zijn er altijd van overtuigd dat er een moment gaat komen waarop ik in die ondiepe plas in Amsterdam, een witte haai tegen het lijf zwem. Of een krokodil. Of überhaupt een vis. Dat doet niet veel voor je ontspanning in het water kan ik je vertellen.

IMG-20180619-WA0005
Met mijn lieve teamgenoot Marijcke

Toen ik een jaar geleden door Josta werd benaderd of ik misschien mee wilde doen met de open water trainingen in het Flevopark, nadat ik met veel enthousiasme mijn eerste triatlon had volbracht, was ik niet gelijk heel enthousiast. Maar mijn nieuwsgierigheid en wil om beter te zwemmen overwon het van die angst en ik ging, iedere week met frisse tegenzin, dat wel. Ik zwom toen nog schoolslag, en was by far de langzaamste van de groep. En iedere week nam ik mij voor om in ieder geval wat stukjes borstcrawl te proberen, met de tips die ik toen kreeg. En om meer ontspannen te gaan zwemmen. Ik zwom altijd achteraan, met best een groot gat tussen de groep en mij. Dat dwong mij wel om er in ieder geval aan toe te geven, midden in het Nieuwe Diep kan je toch niet zoveel, mocht er toch een monster in leven.

IMG-20180501-WA0008

Vanaf december ben ik actief bij en voor Trispiration, en daarbij kwam de leuke bijkomstigheid dat ik dan mee kon doen aan de zwemtrainingen op dinsdagavond. In de winter zwemmen we uiteraard niet buiten, maar in een heerlijk rustig binnenzwembad in Amsterdam Oost. Daar heb ik onwijs veel geleerd, en technisch een stuk beter leren zwemmen. Josta leert ons zwemmen volgens de Total Immersion methode. Dat is een borstcrawl-methode waarbij je relatief weinig energie verbruikt. Voor triatleten heel handig, want die energie heb je bij het fietsen en lopen nog heel hard nodig! En ik ben er zeker nog niet, maar hierdoor heb ik wel binnen een half jaar, een volledige borstcrawl onder de knie gekregen! En ik ga niet eens heel langzaam! Doordat ik meer zelfvertrouwen heb in het water en vooral focus op techniek (“uitblazen, insteken, core stabiel houden, ademhalen met één oog boven water en wissel”) ben ik helemaal niet meer bezig met wat er onder mij is. Dát geeft rust! En minder ademnood.

Sinds begin mei zwemmen wij weer buiten. En de eerste week was het even doorbijten. Bevroren gezicht, geen gevoel in je handen en voeten, en na afloop rillend op de fiets naar huis. Maar goed dat het voelde dat ik een keer niet achteraan in schoolslag zwom! En sindsdien doe ik dat dus minimaal 1x per week, samen met een hele groep (tri)atleten die het allemaal net zo leuk vinden als ik. Vergezeld door mijn roze boei geniet ik van het water, het zonnetje en de omgeving, want het is best een mooie plek waar wij zwemmen! De trainingen zijn afwisselend van technische focuspunten tot langere afstanden, maar bovenal altijd gezellig en nuttig. Zou het niet meer willen missen!

Heb jij ook wel eens iets gedaan waarvan je dacht dat je het nooit (met gemak) zou doen?

Liefs,

Elana

3 gedachtes over “Het leed dat open water zwemmen heet

  1. Anke

    Iets gedaan waarvan ik zeker wist dat ik het nooit zou durven of kunnen:
    Buiten zwemmen!
    Net als jij.

    Toen ik (net als jij) 22 was, kwam dat niet eens in mijn gedachten op.
    Een half leven verder kun je mij met niks zo gelukkig maken als een rondje eiland zwemmen: zon, stilte, rust en op eigen kracht een visje zijn.

    Like

  2. Pingback: 10 x favoriet de afgelopen zomer – Hardloopstel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s