Raceverslag: mijn eerste marathon in Leiden!

Na 5 maanden en ruim 800km trainen was het afgelopen zondag dan eindelijk zo ver: de Leiden Marathon! Naast dat dit mijn eerste marathon was, beloofde het ook nog eens een erg warme dag te worden (27 graden). Extra spannend dus! In dit raceverslag vertel ik je hoe ik mijn eerste marathon heb beleefd.

De warmte

Tja, het weer dus… Eigenlijk vond ik dat nog spannender dan de afstand zelf. Daar had ik namelijk wel vertrouwen in. Maar de dag vóór de marathon zat ik thuis op de bank al behoorlijk te zweten. Laat staan als je ‘m een dag later ook echt gaat lopen.

Ik had tijdens mijn voorbereidingen getraind op een tempo rond de 5:27 minuten per kilometer (11 km/u), zodat ik na ongeveer 3 uur en 50 minuten zou finishen. Door de warmte had ik dat echter al een beetje losgelaten. Ik wilde vooral niet te snel van start gaan en zorgen dat ik een vlakke race zou lopen. Gewoon op de hartslag letten en geen gekke dingen doen. Stiekem hoopte ik wel op een tijd onder de 4 uur, want dat was al vanaf het begin van het trainingsschema mijn doel.

Sidenote: Ik heb mij voorbereid op mijn eerste marathon met het schema van Run2Day.

Het juiste ritme vinden

Niet te snel van start gaan dus. Dat lukte wel aardig, want na de eerste twee kilometer zat ik op een pace rond de 5:25 min/km en liep ik voor mijn gevoel een lekker ritme. Ook de hartslag was – voor wedstrijdbegrippen – prima. De spanning van vooraf verdween al snel tijdens het lopen, omdat ik me goed kon focussen op m’n eigen ding. “Halen jullie me allemaal maar in!”, dacht ik. Ik loop lekker mijn eigen race.

Na 5km kwam ik de eerste support tegen in Zoeterwoude. Een collega stond mij met zijn hele gezin enthousiast aan te moedigen. Ondanks dat ik best wel een einzelgänger ben – zeker met dit soort races – is die support wel een onwijze steun in de rug!

Recht zo die gaat

Toen we Zoeterwoude uitkwamen en de polder in gingen, was het devies vooral: ‘lekker lopen!’. Er volgden veel lange, rechte stukken van 3, 4, soms wel 5km. Dat is niet alleen rustgevend, maar het loopt ook nog eens heerlijk vind ik. Lekker onstpannen het ritme vasthouden, en de kilometers vliegen voorbij!

Voor ik het wist was ik al een uur onderweg en aangekomen bij de volgende post op het 11km-punt. Hier was ook de splitsing van het parcours voor de halve en hele marathon. Ik zag toch nog wel een aantal lopers linksaf slaan richting de halve. Zelf voelde ik me nog prima, dus ik ging gewoon rechtsaf!

Op de helft

Na de splitsing volgde er opnieuw een lang stuk waar ik lekker door kon hobbelen. Ik merkte zelfs een lichte versnelling, zonder dat het heel veel moeite kostte. De hartslag bleef stabiel, dus ik besloot om dit maar door te zetten. Zo ging ik van gemiddeld 5:20 min/km op 11km naar een gemiddelde pace van 5:13 min/km bij het 21km-punt. “Toch lekker meegenomen, die extra marge voor de laatste kilometers straks!”, dacht ik.

Weinig last van de warmte

Overigens vond ik de warmte best wel meevallen. De bewolking deed goed z’n werk, dus je liep niet in de volle zon. De sponsposten tussendoor waren wel lekker verfrissend, maar de sproeiers onderweg heb ik veelal ontweken.

Verder had ik voor de hydratatie onderweg mijn Camelbak mee, gevuld met 2 liter water en 2 tabs elektrolyten. Iedere keer dat mijn horloge een kilometerronde aangaf, was dat een soort ‘wekker’ om even 2 slokken te drinken. Dit werkte voor mij erg goed. Daarnaast pakte ik bij de waterposten telkens 2 bekertjes water en 1 beker sportdrank.

Verder zag mijn voedingsschema onderweg er als volgt uit:

De tweede helft

Goed, terug naar de race. Ik was tenslotte pas op de helft. De beentjes voelden nog prima en, in tegenstelling tot de eerste 5 kilometer, haalde ik nu vooral mensen in. Hier en daar zag ik al wat mensen wandelpauzes nemen. Zelf liep ik nog steeds vrij constant (rond de 5:10 min/km), dus dat gaf weer een mentale boost!

De tweede helft van het parcours was wel een stuk zwaarder dan de eerste. Er dienden zich regelmatig heuveltjes, bruggetjes en tunneltjes aan. Dat kostte bij vlagen toch wel wat kracht. Na een kilometer of 27 kwamen de 3:45-pacers in mijn vizier. Ook dat gaf weer even een opkikker. Want: al zo ver in de race, en dan toch nog op schema voor een hele mooie tijd!

Op karakter

Het verste wat ik had getraind, was 32km (zie ook deel 4 van mijn trainingsverslagen). Maar vanaf het 30km-punt begon ik mijn benen al wel te voelen. Ik voelde me niet oververhit door de warmte, maar desondanks kost dit ongemerkt wel extra energie als de kilometers beginnen te tellen. Maargoed, ik dacht: “je bent al zo ver en je ligt zo mooi op schema, gewoon doorlopen!”

De kilometers passeerden voor mijn gevoel minder vlot en de looptechniek was ook alles behalve zo soepel als in het begin. Althans, zo voelde het. Toch bleven mijn hartslag en pace vrij stabiel, wat me dan wel weer verbaasde.

Na een kilometer of 35 sloeg het ‘voelen’ van de benen om in serieuze pijntjes. De slijtageslag was begonnen… Maar met de eindstreep zo dichtbij zette ik het verstand gewoon op nul. Na nog een halfuurtje een flinke plensbui te hebben gevangen – wat ook wel weer lekker was in de warmte – kwam ik Leiden binnen. Nog maar een paar kilometer! De bekende bruggetjes volgden elkaar snel op en de pijntjes gingen over in krampjes. Dat bedoelen ze dus met ‘op karakter’ lopen…

Fun fact: achteraf zag ik dat mijn 38e kilometer de snelste was! Ook kilometers 37 en 42 waren één van de snelle.

Finish!

Ik had de hele race geen moment gewandeld, maar op het 40km-punt besloot ik om toch even 20 seconden de kuiten te rekken. Daarna weer door: op naar de finish! Bij de Rembrandtbrug even wat gas terug, want dat is nog wel even een lekkere kuitenbreker zo aan het einde.

Maar daarna loop je die ‘victory lane’ op: nog één lang, recht stuk naar de finish. Je weet dat je het gaat halen! Iedereen klapt en juicht voor jou. Toen zag ik ook Elana en de schoonfamilie helemaal trots langs de kant staan. “Oh my God, 3 uur 40!”, riepen ze vol enthousiasme. Even vergat ik de pijn, en vol trots liep ik over de finish.

Na even rustig gerekt te hebben, was de ergste druk wel weer van de beentjes af. Inmiddels stonden Elana en Peter al apetrots bij me en volgden er doorweekte knuffels en felicitaties. Iedereen was haast nog blijer dan ikzelf. Zo’n mooi moment om mee te maken, dat geeft echt een heel trots gevoel!

 

Topsupporters

En zo geschiedde het. Uiteraard wil ik al mijn support van de afgelopen maanden heel erg bedanken! De (schoon)familie voor de fysieke en mentale support. Iedereen die tips heeft gegeven: speciale credits daarvoor naar Elana’s coach Josta (trispiration.eu) en moeder (Fysiosportcoach). Maar ook iedereen die mij van een afstandje heeft gevolgd via Instagram en dit blog. Speciale dank gaat natuurlijk naar mijn grootste steun én fan Elana: voor de start nog in tranen en na de finish voor de rest van de dag een trotse smile van oor tot oor!

Finishers shirt + medaille van de Leiden Marathon 2018

Volgende uitdaging?

Tja, en nu? Mission accomplished? Nou, zeker niet! Ik zou het zonde vinden om de opgebouwde conditie aan de kant te zetten. Liever vasthouden en uitbreiden! Maar eerst rustig herstellen. Afhankelijk daarvan ga ik een nieuw doel stellen, misschien wel een volgende (eindejaars) marathon. Suggesties zijn uiteraard welkom 😉

Op 22 juni loop ik in ieder geval de 5km bij de Grachtenloop in Haarlem. Hier wil ik een aanval gaan doen op mijn PR van 21 minuten en 19 seconden. Dan ook nog even genieten van een paar weekjes vakantie en daarna weer met frisse energie aan de slag!

P.S. Ben je benieuwd hoe de voorbereidingen voor mijn eerste marathon zijn gegaan? Lees dan ook eens mijn trainingsverslagen terug!

10 gedachtes over “Raceverslag: mijn eerste marathon in Leiden!

  1. Peter B.

    Dennis, vind dat je een meer dan mooi debuut op de marathon hebt gemaakt. Werkelijk een fantastische tijd. Zeer evenwichtig gelopen en een degelijke voorbereiding..
    In het najaar weer een marathon, Berlijn, Amsterdam. Allebei snelle marathons.
    Als je op 1 augustus begint met specifieke voorbereiding op één van deze twee marathons. Heb je een trainingsperiode van 3 maanden.
    Berlijn is eind september. Amsterdam half oktober.
    Tot 1 augustus wat snellere 10 km, 5 km, 15 km, halve marathon proberen. Lekker door trainen dus.
    Er is naar mijn mening nog veel progressie te maken.
    Succes!!!

    Liked by 1 persoon

  2. Pingback: Road to Almere 3: 100 dagen tot de start – Hardloopstel

  3. Julia

    Leuk om te lezen hoe je de loop onderweg hebt ervaren. Laatste kilometers het zwaarste, maar vrolijk huppelde je ons bijna voorbij bij die laatste 200m. Super knap gedaan voor een eerste marathon en zeker in dit weer. Ben benieuwd naar de volgende!

    Liked by 1 persoon

  4. Oma W.

    Lieve Dennis, onze complimenten voor je fysieke en mentale prestatie. Klasse! Maar dat niet alleen, ook je verslag is een prestatie. De schrijfstijl en opbouw hiervan leest als een trein. De lezer heeft aan het eind het gevoel of hij/zij zelf de afstand in de benen heeft. Een professionele verslaggever kan hier nog heel wat van leren. Ga zo door.

    Liked by 1 persoon

  5. Pingback: Review: Camelbak Octane XCT drinkrugzak – Hardloopstel

  6. Pingback: Road to Leiden Marathon 2018 – Deel 4 – Hardloopstel

  7. Pingback: Marathon wishlist: 5 marathons die ik nog zou willen lopen – Hardloopstel

  8. Pingback: Voorbereiden op je eerste marathon: mijn ervaringen – Hardloopstel

  9. Pingback: Vind je dat hardlopen nou niet saai? – Hardloopstel

  10. Pingback: Raceverslag Amsterdam Marathon 2018 – Hardloopstel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s