Zo werd ik een Mud Master!

Op zaterdag 22 april 2017 stond ik aan de start van de Mud Masters 12k in de Haarlemmermeer. Een paar weken daarvoor had ik besloten dat dit toch nog wel een bucketlist-dingetje was.

Ik vond een startbewijs van rond de €75,- wel wat duur, maar een week van tevoren kon ik voor €25,- een kaartje van iemand overnemen. Dus zodoende ging ik die zaterdag vol goede moed richting Vijfhuizen!

 

Klaar voor de start?

Uiteraard ging Laan als trouwe supporter met me mee. Uitgerust met haar camera en de hardloopschoenen aan, was ze vastberaden om de race eens even goed vast te leggen.

Als Mud Masters groentje wist ik nog niet heel goed wat ik kon verwachten, dus ik stond daar lekker ik m’n t-shirtje en korte broek. “Een beetje bewegingsvrijheid kan geen kwaad”, dacht ik. Al was dit wel wat optimistisch met bewolkt weer en een graad of 10…

Gelukkig was Laan zo meedenkend geweest om een surftop voor me te halen bij de Decathlon (zie foto). “Dat droogt sneller als je nat wordt”, zei ze. Achteraf bleek dit een gouden zet (lees verder waarom!) en deze kan ik je daarom ook zeker aanbevelen als je mee gaat doen!

 

Banjeren maar!

Na de spiertjes even los te hebben gegooid, klonk het startschot en was ik onderweg. Wat onschuldige Jump Overs vormden het eerste obstakel. Ik liep rustig door en mijzelf afvragende wanneer het serieuze werk zou beginnen, zag ik de eerste Mud Crawl in de verte al op mij wachten…

Met mijn verstand op nul dook ik naar de grond en tijgerde ik mij een weg door de modder. Het viel eigenlijk reuze mee, en zoals je op de foto ziet liep ik vrolijk verder, op weg naar de Monkey Bars.

Na de eerste Mud Crawl liep ik vrolijk verder.

 

Stilte voor de storm

De Monkey Bars was het eerste water-object, maar hier kwam ik ongeschonden door. Hierna volgden er een aantal ‘eenvoudigere’ obstakels. Op het rechte stuk richting het Haarlemmermeerse Bos kon ik zelfs even versnellen!

Eenmaal aangekomen in het Bos was het tijd voor de eerste Wet Feet. Het zonnetje begon spontaan te schijnen en het water kwam maar tot kniehoogte, dus ook dit viel hartstikke mee.

 

Tijd voor het echte werk: de Flyer

Inmiddels had ik al 9 van de 30 obstakels achter me gelaten en het ging eigenlijk best goed! Ik liep lekker verder door het Bos, toen ik verderop die grote glijbaan zag staan: de Flyer!

Met het verstand weer op nul klom ik naar boven en koos ik een glijbaan uit. Toen ik ging zitten, keek ik eerst even naar beneden: “Goh, toch best wel hoog, hè?”. “Tja, fuck it: je zal er toch vanaf moeten, Den”, dacht ik, en toen de weg naar beneden vrij was lanceerde ik mezelf…

Ik belandde een behoorlijk stuk verder in het water en het was goed koud kan ik je vertellen! Licht aangeslagen zwom ik terug naar de kant en ik besloot om meteen door te lopen. Het zonnetje scheen nog, dus al lopende werd ik vast snel weer droog.

Eén van de spektakelstukken van de Mud Masters: de Flyer!

 

Nog een schepje er bovenop: de Execution!

Ik droogde inderdaad snel weer op en aan de andere kant van het Bos kwam ik Elana weer tegen. Heel stoer liet ik even m’n ‘spierballen’ (ahum) zien, maar daarna was het tijd voor de Execution: een vrije val van een paar meter hoog het water in!

“Ik tel af vanaf 10”, zei de op het eerste oog vriendelijke jongeman bovenop de steiger. Ik stond koud op het plateau, toen hij al bij 8 was en de grond ineens onder mijn voeten verdween… Plons!

Dit keer toch wel zwaar aangeslagen, spartelde ik terug naar de kant en daar stond Laan al lachend klaar met haar camera. Een mooi contrast met de foto van een paar minuten daarvoor!

 

Op naar de beroemde Toetanchamon Steps

Na een paar minuutjes adempauze liep ik verder. Een stukje verderop glibberde ik over de modderheuvels en klapte ik zelfs één keer voorover, zo met m’n gezicht de modder in!

Daarna volgde een iets rustiger stukje op weg naar de Toetanchamon Steps. De weg naar boven viel eigenlijk best wel mee en zo sloot ik de eerste helft van het parcours af.

 

Door met het rode parcours

Omdat ik de 12km deed, ging ik aan de andere kant van de Piramide weer naar beneden, de rode zone in. Het zonnetje liet zich vervangen door bewolking en een briesje. “Nu moet ik zo min mogelijk water proberen te vangen”, dacht ik…

Na twee Wet Feet kort achter elkaar faalde ik bij de Net Jump en was mijn plan letterlijk in het water gevallen. Ik ving daarna nog wel wat jaloerse gesprekken over mijn surftop op van andere gesneuvelden, en dat gaf toch wel weer een positieve impuls.

De wachtrijen bij de volgende obstakels namen toe en ik begon het behoorlijk koud te krijgen. Ik besloot daarom een aantal minder interessante obstakels over te slaan, zodat ik al lopende weer wat warmer werd.

 

De laatste loodjes wegen het zwaarst

De klimobstakels kostte wel steeds meer kracht, maar toen de Toetanchamon Piramide weer in zicht kwam, wist ik dat ik er bijna was. Hier stond Laan op me te wachten en dat gaf ook weer wat energie om door te gaan. Er wachtte nog wel een pittige Mud Crawl bergopwaarts.

Na wat glijwerk kwam ik uiteindelijk boven en liep ik de Piramide weer af, de finish-zone in. De Great Walls sloeg ik even over, want stiekem was ik er wel een beetje klaar mee, haha.

Uiteraard pakte ik de Pipe Runner nog wel mee. Hier stonden Elana en ik vooraf ook al even te kijken naar de andere Mud Masters. Met mijn grote mond moest ik uiteraard wel in één keer boven komen, en met een klein beetje moeite lukte dat ook!

Bij de laatste Mud Crawl koos ik toch maar voor de veilige weg in plaats van voor de Sizzler. Nog één keer wurmde ik mij door de modder en de stenen. Zwaar beproefd, maar wel trots, wandelde ik richting de finish.

 

Trotse Mud Master!

Uiteraard is dit met afstand mijn zwaarste 12km tot nu toe. Stiekem had ik ook niet van mezelf verwacht dat ik dit ooit ging en zou kunnen doen. Daarom ben ik toch wel extra trots dat ik nu af en toe in mijn Mud Masters Finisher shirt een rondje kan hardlopen.

Of ik het nog een keer zou doen? Dat weet ik niet. Ik prefereer in ieder geval wel iets mooier weer en ook zou ik de volgende keer in een lange broek en lange mouwen gaan lopen. Je komt in de modder namelijk hier en daar wel wat stenen tegen. Misschien dat ik ooit nog wel eens de 18km ga doen.

Heb jij de Mud Masters wel eens gedaan? Of staat-ie nog op je lijstje? En wat zijn jouw andere bucketlist-items?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s